Η Καλαμπάκα του χθες: Σηροτροφία, Ευεργέτες και η σκιά των Μετεώρων

[00:01] Σ.Ν. Να συστηθούμε, εγώ είμαι η Νικολέττα Σιώρη, Βιβλιοθηκονόμος στη Βιβλιοθήκη Καλαμπάκας και η συνάδελφος

[00:08] Ν.Ε. Εσμεράλντα Ντουντούσι

[00:10] Κ.Θ. Ωραία ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία

[00:13] Σ.Ν. Να σας καλωσορίσουμε, πείτε μας το όνομα σας

[00:17] Κ.Θ. Θεόδωρος Καρακαντάς, γεννηθείς το 1938, 19 Δεκεμβρίου και έφτασα τα χρόνια αυτά που μας πήρε η Κατοχή στον πόλεμο να είμαι 5 χρονών το 1943 και επειδή γύριζα με τα αγροτικά, ο πατέρας μου ήταν αγρότης και γύριζα στα κτήματα εδώ που είχαμε στην περιοχή μας. Όλοι οι Καλαμπακιώτες εδώ τότε ήταν αγρότες. Έφτιαχναν κουκούλια, ήταν τα σπίτια όλα παλιά πριν καούν, μας τα κάψουν, ήταν τριώροφα. Είχαν όλα ισόγειο κάτω και όλοι οι Καλαμπακιώτες  ασχολούνταν με το κουκούλι, με τα αγελάδια (Αγελάδες) που είχαν κτηνοτροφία, γεωργία όλοι αυτοί ασχολούνταν με τα γεωργικά που είχαμε.

[01:18] Σ.Ν. Ωραία θέλετε να μας εξηγήσετε πως γινόταν η επεξεργασία του κουκουλιού [Η καλλιέργεια κουκουλιού (σηροτροφία) είναι η εκτροφή μεταξοσκωλήκων για την παραγωγή μεταξιού μια παραδοσιακή δραστηριότητα];

[01:25] Κ.Θ. Το κουκούλι η επεξεργασία του, προτού να γίνουν οι σκαμνιές να κάνουν το φύλλο γιατί το κουκούλι γινόταν από την σκαμνιά (Συκαμνιά:εννοεί την μουριά), το έπαιρνε η γιαγιά μου παράδειγμα ή η οποιαδήποτε και το έβαζε στον κόρφο της 40 ημέρες όπως μου τα λέγανε και μετά αφού γινόταν σαν μία μύγα γινόταν άρχιζαν και κόβανε τις συκαμνιές. Είχαμε εκατομμύρια συκαμνιές στα κτήματα όλα της Καλαμπάκας και σε κάθε υπόγειο κάτω που είχαμε έβαζαν τα κλωνάρια και πήγαινε το κουκούλι μετά και δούλευε σαν υφαντήριο, έβγαζε αυτή την πάνα που ήταν μετάξι και αφού γινόταν αυτό μέχρι τον Σεπτέμβριο μήνα που γινόταν η παραγωγή του, το μαζεύανε και ερχόταν ο έμπορος και το πουλούσαν. Ένα αυτό ήταν τα κουκούλια μετά είχαμε εδώ πέρα που λέγαμε περιοχές Αγιάδες, Ζίγρες [Θέση Ζίγρες: Αναφέρεται ως τοποθεσία στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμπάκας] και ξέρω εγώ ήταν μποστάνια έβγαζαν τέτοιο καιρό πεπόνια, καρπούζια, ντομάτες, πιπεριές, πράσα όλοι οι Καλαμπακιώτες που ήταν, πάει και αυτό το θέμα. Μετά προς την περιοχή που λέμε τώρα Κορατσίστα (ανήκει στην ευρύτερη περιοχή των Μετεώρων κοντά στο εκκλησάκι της Ανάληψης), Μιράϊ επάνω Μαρούλια (τοποθεσίες στην ευρύτερη περιοχή της Καλαμπάκας) ήταν όλα αμπέλια αυτά.

[03:23] Σ.Ν. Που βρίσκονται αυτά; Αυτή η περιοχή που βρίσκεται;

[03:26] Κ.Θ. Αυτή η περιοχή εδώ μόλις τελειώνει το σχέδιο το καινούριο (αναφέρεται στο νέο σχέδιο της πόλεως της Καλαμπάκας) που είχε γίνει προέκταση όλη η περιοχή από την Αγία Τριάδα (εννοεί από την Ι.Μ. Αγία Τριάδα Μετεώρων) , όλα τα κτήματα που φαίνονται από το Μιράϊ πέρα ήταν όλα αμπέλια και είχαν όλοι τα βαρέλια πάλι στα υπόγεια κάτω και έβγαζαν το κρασί, το τσίπουρο έφτιαχναν σουτζούκια, πελτέδες και τα πουλούσαν στο εμπόριο για το χειμώνα που είχαμε για να τρώμε να περνάει ο κόσμος όπως περνούσαν τότε. Με αυτά η Καλαμπάκα ζούσε τα χρόνια αυτά αλλά σήμερα όμως την Καλαμπάκα βγήκαν αρκετοί που την κατάστρεψαν γιατί δεν θέλουν να γίνει.. είχαμε τα αμπέλια που είχαμε τα έδωσαν απ’ έξω από 100 χιλιάδες που ήταν το στρέμμα και κατέστρεψαν τα αμπέλια όλα και της Καλαμπάκας και του Καστρακίου και άρχισε μετά που φύγαμε από την Καλαμπάκα που μας έκαψαν πήγαμε στα χωριά επάνω έτσι ζήσαμε όπως ζουν τώρα κάτω που γίνεται στην Γάζα ο πόλεμος ο κόσμος έτσι ζήσαμε και τότε εμείς. Φτάσαμε οι Καλαμπακιώτες να πάμε μέχρι Κονισκό [Ο Κονισκός είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων, Ο Κονισκός βρίσκεται στην ανατολική πλευρά των Χασίων, τα ονομαζόμενα Αντιχάσια], Φλαμπουρέσι [Το Φλαμπουρέσι είναι οικισμός της Θεσσαλίας στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων βρίσκεται προς τα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Γρεβενών, στις βόρειες πλαγιές του Ορέων Αντιχάσια σε υψόμετρο 840 μέτρα] επάνω όπως ερχόταν οι Γερμανοί και έλεγαν φύγετε από εδώ να μην σας σκοτώσουν και εμείς τότε παρόλο που ήμουν μικρός τότε είχα και μια γατούλα σ’ ένα σακίδιο και την έπαιρνα και αυτή μαζί μας όπου πηγαίναμε, την είχα. Μετά γυρίσαμε από χρόνια από έξω που έγινε αυτή η καταστροφή αυτή, κάηκε η Καλαμπάκα, πυρπολήθηκε [ Η πυρπόληση της Καλαμπάκας έλαβε χώρα στις 18 Οκτωβρίου 1943, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής πυρπόλησαν την πόλη ως αντίποινα κατά τη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης.] ήρθαμε εδώ κοντά, φτιάξαμε καλύβες

[05:38] Σ.Ν. Εσείς που είχατε πάει εκείνη την εποχή;

[05:39] Κ.Θ. Εμείς φτάσαμε μέχρι Φλαμπουρέσι επάνω Κονισκό πήγαμε αλλά γυρίσαμε εδώ είχαμε καλύβια που είχαμε τα σφαχτά και ήρθαμε γιατί τότε είχαν σφαχτά ο κόσμος γίδια, πρόβατα και ήρθαμε κοντά εδώ στην Αγία Ανάληψη είναι εδώ που είναι το υδραγωγείο που έχουμε κοντά εκεί ήμασταν, μέναμε άλλοι μένανε στην Παρασκευή, Βυτουμά [O Βιτουμάς βρίσκεται στους ανατολικούς πρόποδες του Κόζιακα και δυτικά του Πηνειού, σε υψόμετρο 240 μέτρων ενώ απέχει περίπου 10 χιλιόμετρα Ν.-ΝΔ. από την Καλαμπάκα] και εφόσον μετά έγινε η συμφιλίωση και έφυγαν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί μας έφτιαξαν σπιτάκια μικρά μας έκαναν δύο δωμάτια που ήμασταν 10 άτομα μέσα, 12 πόσοι ήμασταν κάθε οικογένεια που ήμασταν συγγενείς

[06:38] Σ.Ν. Ποιοι σας βοήθησαν; Η κυβέρνηση εννοείτε σας βοήθησε;

[06:43] Κ.Θ. Από την Αμερική τότε που είχαν δώσει κάτι δάνεια ας πούμε και μας έφτιαξαν τα σπιτάκια αυτά και μείναμε μέσα και σιγά σιγά ο κόσμος ξεκίνησε πάλι από την αρχή, ξεκινήσαμε. Όλα αυτά τα πράγματα ο κόσμος είχε αγανακτήσει και μετά τελευταία άρχισαν να φεύγουν Καναδά, Αυστραλία, Αμερική. Αμερική ήταν από τους παππούδες, ένας παππούς μου Καρακαντάς Απόστολος έφυγε το 1912 μαζί με μια Τάσση εδώ πέρα του Στέφου του Τάσση την γιαγιά αδερφή του πατέρα του, έφυγαν με 50-100 οικογένειες που ήταν παιδιά, νεολαία που ήταν, οι Δημουλάδες [Η Ευφροσύνη Σουλεϊμάνη και ο Αθανάσιος Δημουλάς γεννήθηκαν στην Καλαμπάκα. Μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής το 1914 και παντρεύτηκαν στο Λόουελ της Μασαχουσέτης όπου δημιούργησαν την οικογένειά τουςhttps://kalambakalibrary.org/vivliothiki/kdk/istoriko/.] που πήγαν όλοι αυτοί τα χρόνια εκείνα έφυγαν με την κατοχή αυτή και έκαναν την εγκατάσταση στην Αμερική και αυτοί μας βοήθησαν να μπορέσουμε η Καλαμπάκα να πάει λίγο πιο μπροστά. Μας βοήθησαν φτιάξαμε τον Άγιο Βησσαρίωνα, Καρακαντάς Θεοδόσιος, Γκούτρας, Κεραμμύδας, Δημουλάς και άλλοι που ήταν χρηματοδότες, το Γυμνάσιο πέρα που είναι το Λύκειο αυτοί έστειλαν χρήματα και κάναμε τα έργα αυτά αλλά δυστυχώς όμως αυτούς που έπρεπε η Καλαμπάκα κάθε χρόνο να τους κάνουν ένα μνημόσυνο κάθε χρόνο γιατί το λέω αυτό; Γιατί τα σκέφτομαι και λέω αυτοί μας βοήθησαν σε πολλά θέματα που δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Εδώ τότε είχαμε ένα τσαπί για τα αμπέλια και ήρθε η ώρα μετά η κάθε κυβέρνηση που βγήκε διέλυσε και τα αμπέλια αυτά μας τα εξόντωσαν, μας δέσμευσαν και τη γη αυτή, τα αμπέλια που τρώγαμε ψωμί όλοι οι Καλαμπακιώτες και αυτοί που έφυγαν στη Αμερική πέρα και έμεινε η Καλαμπάκα έρημη γιατί έγινε έρημη; Γιατί δεν έχουμε άτομα σωστά να δουλέψουν για τον τόπο μας. Και ένας Γκιάτας βοήθησε πάλι που είναι στην Αμερική Θύμιος βοήθησε πολύ την Καλαμπάκα όλοι οι παλιοί Καλαμπακιώτες έφυγαν το 1912 έχουν βοηθήσει την Καλαμπάκα για να πάει μπροστά αλλιώς ούτε σχολεία θα είχαμε, ούτε εκκλησίες καινούριες που τις αναστήλωσαν, έφτιαξαν τον Άγιο Βησσαρίωνα (είναι η μητρόπολη της Καλαμπάκας) καινούριο, το Δημοτικό σχολείο (αναφέρεται στο 1^ο Δημοτικό Σχολείο Καλαμπάκας) εδώ κάτω και γι’αυτό βοηθήσανε αλλά το είχε ξεκινήσει ο Βασιλιάς τότε που ήταν, το έζησα και αυτό τότε μικρός που ήμουν και έγινε το 1^ο Δημοτικό Σχολείο και σήμερα ότι φτιάχνουμε βγαίνουμε και λέμε εγώ σαν Καρακαντάς ή σαν Δήμαρχος ας πούμε παράδειγμα έκανα μια επέκταση όλα αυτά τα πράγματα πρέπει να τα βάλουμε στη σειρά και να πούμε ότι ξέρετε η Καλαμπάκα είναι ξακουστή σ’ όλο τον κόσμο λόγω τα βράχια (εννοεί τα Μετέωρα) που έχουμε αλλά είναι για λίγους όμως. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί έπρεπε τα Μετέωρα κονομάν (εννοεί κερδίζουν) 5 ευρώ το άτομο που εισπράττουν το εισιτήριο τα μισά τα χρήματα έπρεπε να είναι στον Δήμο στην Καλαμπάκα για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά και για ότι θέλουμε να κάνουμε και να αξιοποιήσουμε πολλά πράγματα για την νεολαία, να μπορέσουμε να δώσουμε δουλειά στον κόσμο γιατί είχαμε 5-6 εργοστάσια ξυλείας, πρώτα ήταν το δασαρχείο στην Καλαμπάκα, στο οποίο δούλευαν γύρω στις 300 οικογένειες μέσα στην Καλαμπάκα και στα χωριά επάνω υλοτόμοι τα πάντα και αυτό το εγκατέλειψαν. Ήταν το εργοστάσιο του Λάπα, ήταν το εργοστάσιο του Συνεταιρισμού η Ένωση που λέγαμε, ήταν το εργοστάσιο του Φύκα έβγαζε κεραμίδια Καλαμπακιώτες αυτοί όλοι γνήσιοι, τα εγκατέλειψαν όλα αυτά. Το εργοστάσιο του Μπαλατσού (υπάρχει προφορική μαρτυρία του εδώ Προφορική μαρτυρία Μπαλατσου Νικόλαου) που ήταν κεραμοποιΐα. Μετά που ήρθαμε μέσα άνοιξαν εργοστάσια και δούλευε ο κόσμος  αλλά ήρθε μια στιγμή που τα εργοστάσια αυτά και τα έκλεισαν και έγινε η Καλαμπάκα χειρότερα από τα χωριά που έχουν ερημώσει με τον Καλλικράτη [Πρόγραμμα Καλλικράτης, ονομάζεται ο ελληνικός νόμος 3852/2010, με τον οποίο μεταρρυθμίστηκε η διοικητική διαίρεση της Ελλάδας και επανακαθορίστηκαν τα όρια των αυτοδιοικητικών μονάδων (ΟΤΑ), ο τρόπος εκλογής των οργάνων και οι αρμοδιότητές τους.]  που έκαναν ήταν σφάλμα αυτό μεγάλο ο Καλλικράτης που έγινε, συσπειρώσανε στις πόλεις κάτω τις μεγάλες τον κόσμο από τα χωριά και έτσι έχει ερημώσει και η περιοχή της Καλαμπάκας στα χωριά όλα που δούλευε ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος όλα αυτά έχουν ερημώσει αυτά και κανένας από όλους δεν ενδιαφέρεται όποιος και αν είναι επάνω να πούνε ξέρετε εδώ με 5 πρόβατα σπούδαζαν παιδιά, σπούδασαν όλοι στην ηλικία μου που έγιναν δάσκαλοι, γιατροί όλοι αυτοί σπούδασαν με το χέρι που έσκαβε ο γονέας για να τους πάει στο πανεπιστήμιο και άλλα παιδιά έμεναν νηστικά δεν είχαν στον ήλιο μοίρα ποιος να τα στείλει δεν υπήρχαν και χρήματα τότε. Όλα αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπουμε, αν καθόμασταν και τα σκεφτόμασταν θα πήγαινε η Καλαμπάκα πιο καλά από ότι ήταν τα παλιά τα χρόνια. Τα παλιά τα χρόνια ο κόσμος ήταν καλύτερα από ότι ήμαστε σήμερα γιατί είχαν το γάλα, την κατσίκα, την κότα όλα αυτά κάθε σπίτι δεν έλειπε τίποτα, είχαν το σιτάρι τους τα πάντα ενώ σήμερα αυτά δεν βρίσκονται με τίποτα και είχαμε και το άλλο ότι είχαμε δύο βρύσες, τρείς κιόλας βρύσες,  μια στο Σωποτό [Το μεγαλύτερο μέρος της προπολεμικής Καλαμπάκας κάλυπτε το χώρο από το σημερινό Δημαρχείο μέχρι το εκκλησάκι του Αϊ-Γιώργη, στη συνοικία του Σωποτού] και μία στον Πρόδρομο [βρύση του ναού Ιωάννου του Προδρόμου (και Χαραλάμπους) της Καλαμπάκας] στον Αι-Γιάννη όπως πάμε για την Παναγία [Η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η οποία βρίσκεται στην παλιά πόλη, ανεγέρθηκε μεταξύ του 10ου και του 11ου αιώνα επάνω στα ερείπια μιας Παλαιοχριστιανικής βασιλικής.]  επάνω είναι ένα κυπαρίσσι, το οποίο αν δεν βρέξει μέχρι τέλος Οκτωβρίου ή ο  Σεπτέμβριος τώρα δεν ρίξει βροχές  θα μας λείψει το νερό θα μείνουμε γιατί με τις βρύσες αυτές παίρναμε νερό και με τα πηγάδια που είχαμε. Ζούσαν καλύτερα ο κόσμος με λίγα χρήματα και δεν είχαν το άγχος αυτό που τώρα έχουμε. Η νεολαία τώρα πως να κάνει οικογένεια με το άγχος αυτό που έχει, οι δουλειές  δεν υπάρχουν αυτά να τα δουν μερικοί που κάνουν τον μεγάλο να δουν πως ήταν η Καλαμπάκα τα χρόνια εκείνα, είχαμε εργοστάσια, βγάζαμε κρασιά τι δεν είχε πλούτος ήταν η Καλαμπάκα.

[15:28] Σ.Ν. Εσείς τι δουλειά κάνατε;

[15:30] Κ.Θ. Εγώ έγινα μπογιατζής γιατί είχα ένα μπάρμπα που ήταν τότε ξεκίνησαν τα κτίρια που έκαναν, σοβατίσματα και έτυχε να γίνει εδώ που ήταν στο Καραβέλα η τράπεζα η Αγροτική είχαν έρθει από την Αθήνα δύο τρία συνεργεία που έχτιζαν, σοβάτιζαν και σαν μικρός που ήμουν είχα φτάσει γύρω στα οχτώ με εννέα χρόνια τόσο ήμουν και είδα που σοβάτιζαν αυτοί και περνούσαν κάτι κάγκελα εκεί και τα έξυναν. Είχα ένα ποδήλατο, το βρήκα και πήγα εκεί και τους κοιτούσα. Μου λέει ένας από αυτούς εκεί πέρα «ρε παληκάρι μου βλέπω κοιτάς έτσι με επιμέλεια» «κοιτάω λέω πως τα ξύνεται», «θες να γίνεις μάστορας;» μου λέει εμένα «ξέρω εγώ, λέω να δούμε» στο μεταξύ μου λέει ο άλλος «μπορείς να ξύσεις;» μου έδωσε θάρρος ας πούμε, του λέω δώσε μου είχαν βούρτσες τότε δεν είχαν γυαλόχαρτα, με την συρματόβουρτσα και την παίρνω, έξυσα. Μου λέει «αα βρήκαμε μάστορα να μας κάνει την δουλειά», «τι μάστορας λέω εγώ είμαι πιτσιρικάς», λέει  «αα σε καταλάβαμε πως σκέφτεσαι». Λοιπόν, πραγματικά «εμείς θα φύγουμε λέει την Δευτέρα και θα έρθουμε μετά από 10 μέρες, θα σου δώσουμε 2 βούρτσες» τα είχαν γεμίσει αυτοί τα κάγκελα με τα σοβατίσματα, «θα τα καταφέρεις;» «ναι λέω θα φεύγω από το σχολείο», δεν πήγαινα σχολείο εγώ πότε πήγαινα πότε δεν πήγαινα ήμουν βίος και πολιτεία και σιγά σιγά με αυτό που μου έδωσαν ξεκίνησα και όταν γύρισαν αυτοί τα είδαν έτοιμα όλα. Σαν τότε μου έδωσαν χαρτζιλίκι καλό πήρα μπάλα εγώ μετά να παίξω με τα παιδιά δεν είχαμε και να παίξουμε πολλά πράγματα και από εκεί ξεκίνησα την δουλειά μου αλλά δόξα το Θεό την δουλειά στα 25 χρόνων έκανα κινηματογράφο στην Καλαμπάκα το «Σινέ Άλμα» και έβλεπαν κινηματογράφο και με την δουλειά πήγα καλά, άνοιξα και μαγαζί χρωματοπωλείο όποιος θέλει να κάνει κάτι κάνει όποιος δεν θέλει και λέει δεν βαριέσαι τι να κάνω αλλά εγώ έβαλα το μυαλό μου να ξεκινήσω να γίνω μπογιατζής πήγαινα σε όλους, έχω φτάσει Αθήνα, Βόλο, Λάρισα, Πάτρα, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη όλες οι πόλεις. Πήγαινα σε κάθε φίλο που ήταν εδώ στην Καλαμπάκα καθηγητής, δάσκαλος και νοίκιαζε σπίτι πήγαινα και τα έφτιαχνα όλα τα χρόνια αυτά και μέχρι όποτε μπορούσα εδώ και 10 χρόνια και τώρα δουλεύω και τώρα κάνω μερεμέτια ότι είναι μικρά πράγματα κάνω δεν πάω πίσω ποτέ αλλά όποιος θέλει δουλεύει πάει αυτό το θέμα να φύγει αλλά και τώρα δεν έχουμε άτομα να δουλέψουν για την γεωργία. Την γεωργία θα την εγκαταλείψουν γιατί η Καλαμπάκα ήταν από τις πρώτες πόλεις στην Ελλάδα που είχε σταφύλια άφθονα, μποστάνια άφθονα όταν λέμε έπαιρναν εμπόρευμα και στα Τρίκαλα από εδώ και στην Λάρισα ερχόταν με τα φορτηγά και γιατί ήταν η μόνη πόλη που είχε γεωργία πολλή, κτηνοτροφία, μαντριά είχαμε αρκετά, πρόβατα, γίδια, αγελάδια (εννοεί αγελάδες). Τυροκομείο είχαμε εδώ πέρα που είναι ο Γαλαξίας (κατονομάζει ένα μέρος της πόλης της Καλαμπάκας που στέγαζε το τυροκομείο και τώρα είναι σουπερ-μάρκετ) μεγάλο και εδώ και το Καστράκι [Το Καστράκι βρίσκεται κοντά στην Καλαμπάκα, στο δρόμο για τα Μετέωρα σε υψόμετρο 270 μέτρα] είχε, όλα τα χωριά είχαν η Διάβα [Η Διάβα είναι χωριό του νομού Τρικάλων και υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Καλαμπάκας του Δήμου Μετεώρων. Βρίσκεται στα ριζά της Πίνδου, απέναντι από τα Μετέωρα κοντά στη Καλαμπάκα και τον Πηνειό ποταμό.]  τυροκομεία όλα αυτά τα έχουμε εγκαταλείψει γιατί δεν έχουμε ικανούς να πούνε ξέρετε ότι εσύ είσαι με την γεωργία πως μπορούμε να σε βοηθήσουμε και έτσι η Καλαμπάκα ήταν η πρώτη πόλη στην Ελλάδα που είχε απ’ όλα παραγωγή και το Καστράκι πάλι είχε άφθονα σταφύλια, αμπέλια, μηλιές είχε πολλή μηλιά αλλά επειδή βγήκαν μερικοί και κατέστρεψαν την περιοχή μας και έτσι ο κόσμος όλος έφυγε Αυστραλία, Αμερική, Καναδά, Γερμανία που δεν πήγαν.

[21:08] Κ.Θ. Άσε όταν τον πατέρα μου τον είχαν πιάσει αιχμάλωτο στο 731 ύψωμα [Η Μάχη στο Ύψωμα 731 ήταν μια από τις πιο κρίσιμες μάχες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Οι συγκρούσεις κράτησαν 15 μέρες, δηλαδή από τις 9-24 Μαρτίου 1941 και έληξαν με επικράτηση των Ελλήνων. Το Ύψωμα 731 βρίσκεται περί τα 20 χλμ. βόρεια της Κλεισούρας, στην Αλβανία.] επάνω τον έπιασαν οι Ιταλοί μαζί με 4 Καστρακινούς, τους πήραν τους πήγαν αιχμάλωτους στην Ιταλία, 8 χρόνια ήταν εκεί. Η ιστορία όλη αυτή του πατέρα μου να τον αγροικήσω (αγροικώ σημαίνει αναγνωρίζω) σαν πατέρα ήρθε το 1949. Τον φέραμε μέσω του Ερυθρού Σταυρού γιατί είχαν πει ότι τον σκότωσαν και τελικά ήρθε εδώ πέρα και άρχισε με την γεωργία, πήρε 2 άλογα που κάναμε το ζευγό  που λέμε, τότε η περιοχή όλα τα κτήματα που βλέπουμε εδώ κάτω ήταν καλαμπόκια και σιτάρια και έτσι η Καλαμπάκα ήταν η πιο εύπορη από όλα τα χωριά και τις πόλεις αλλά κατάντησε τώρα να ζει μόνο από τον τουρισμό τίποτα άλλο παραπάνω δεν έχουμε να πούμε για το θέμα αυτό της Καλαμπάκας. Είχαν ο καθένας στο σπίτι του την κότα τα είχαν όλα αυτά τα είχαμε. Μετά τα εργοστάσια που είχαμε η Καλαμπάκα ήταν βιομηχανική πόλη και τώρα έχει μόνο ένα εργοστάσιο που είναι όπως βγαίνουμε για τα Τρίκαλα μόνο ένα εργοστάσιο έχει. Αλλά παλεύω σαν Καλαμπακιώτης που είμαι γι’ αυτή την γη που μας δεσμεύει η αρχαιολογία να μπορέσω να την απελευθερώσω γιατί θέλεις να πας να κάνεις ένα σπιτάκι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να βάλεις τα εργαλεία μέσα και τότε αφήναμε τα εργαλεία στο χωράφι δεν τα έκλεβε κανένας τώρα δεν είναι να αφήσεις τσαπί να αφήσεις και φτυάρι να αφήσεις ότι να αφήσεις δεν θα το βρεις μετά από 2 μέρες 3, τα κλέβουν όλα. Τότε ήταν αγνός ο κόσμος άφηνες και το σακάκι σου κρεμασμένο στο κτήμα σου δεν το πείραζε κανένας και όχι μόνο αυτό αλλά και όταν ήρθαμε μέσα δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα που να μείνει ο κόσμος, μέναμε σε καλύβες, τότε οι καλύβες γινόταν με σάλωμα [είδος καλαμιού: Αφού τα έκοβαν,τα έδεναν μασούρια και τα έβαζαν αντί σκεπής(πλάκες,κεραμίδια,τσίγκος),το ένα δίπλα στο άλλο.Το ύψος τους δεν ξεπερνά το μέτρο και η αποτελεσματικότητα τους στο να μένει στεγνό το εσωτερικό της καλύβας αξεπέραστη.Οι σταγόνες κυλούσαν κατά το μήκος του φυτού και κατέληγαν στο έδαφος. Με σάλωμα έφτιαχναν και οι Σαρακατσάνοι τα τουρλωτά καλύβια] και περάσαμε τα χρόνια αυτά. Σιγά σιγά πηγαίναμε αφού τελείωσαν τα αλεύρια που είχαμε εδώ πηγαίναμε και παίρναμε από τα Τρίκαλα μετά άμα είχες συγγενείς όπως κάνουν τώρα στο Ισραήλ κάτω στη Γάζα έχουν σε άλλη πόλη συγγενείς πηγαίναμε και παίρναμε αλεύρι και τότε μας έδωσε η UNRA [Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως των Ηνωμένων Εθνών ή αλλιώς –όπως είναι ευρύτερα γνωστός– UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration) ήταν διεθνής οργανισμός περίθαλψης, κυρίαρχο ρόλο στον οποίο διαδραμάτιζαν οι ΗΠΑ, αλλά εκπροσωπούσε 44 έθνη.] που λέγεται που σας είπα πριν ήταν από την Αμερική που μας βοηθήσανε. Μας έδιναν το άτομο μια λίρα αλλά επειδή μερικοί έξυπνοι εδώ Καλαμπακιώτες ήταν μέσα στην επιτροπή κατόρθωσαν να δίνουν μία  λίρα στην οικογένεια έτσι γίνεται και τώρα που πρέπει να πάρει ο καθένας δουλεύεις ας πούμε να πάρεις μια σύνταξη καλή να ζήσεις τα χρήματα δεν φτάνουν πουθενά για πουθενά στον κόσμο. Και εδώ τώρα η Καλαμπάκα μπορεί να γίνει κάτι να μπορέσει να μείνει ο κόσμος, να επιστρέψει να γίνουν ‘κανα δύο εργοστάσια όπως ήταν παλιά να δουλέψει ο κόσμος. Αν δεν γίνουν εργοστάσια δεν πρόκειται να πάμε μπροστά με τίποτα.

[25:45] Και ένα άλλο θα σας πω τώρα ότι όπως εδώ η Δημουλά [Η κόρη του Γεωργίου Δημουλά, Κατερίνα – Νταϊάνα Δημουλά – Μέρριαμ κληρονόμησε την αγάπη του πατέρα της για την Καλαμπάκα. Το 2012 ίδρυσε την Επιμορφωτική, Λογοτεχνική και Πολιτιστική Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Καλαμπάκας (KDK). Αποστολή της KDK είναι η παροχή παραδοσιακών και ηλεκτρονικών υπηρεσιών πληροφοριακού, εκπαιδευτικού, πολιτιστικού και ψυχαγωγικού περιεχομένου, με σκοπό την ενίσχυση της κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής ευρωστίας των πολιτών της Καλαμπάκας.] που έκανε την Βιβλιοθήκη αυτή να μπορέσει ο Δήμος να την αξιοποιήσει και όχι να πάμε να φτιάξουμε άλλη βιβλιοθήκη γιατί το λέω αυτό; Γιατί είναι αυτό το κτίριο που έγινε η πρώτη βιβλιοθήκη στην Καλαμπάκα που βρέθηκε άτομο να την φτιάξει να δουλέψει ο κόσμος και να μπορέσει η νεολαία να έρχεται να διαβάζει τα βιβλία αυτά που γράφουν οι φίλοι μου δάσκαλοι, οι ιστορικοί αυτοί όλοι που έχουν γράψει όλη την περιοχή της Καλαμπάκας στα χωριά όλα αυτά τα έχουν μέσα περασμένα και ποιοι σκοτώθηκαν τότε στον πόλεμο. Ένας νονός μου που με είχε βαφτίσει Σακελλαρίδης Χρήστος τον σκότωσαν ακριβώς όταν φεύγαμε έξω τον σκότωσαν ακριβώς στην Αγία Τριάδα απέναντι μαζί με 2 άλλους γιατί πολλά πράγματα δεν τα έχουν μάθει πολλοί οι ίδιοι οι Καλαμπακιώτες δεν τα ξέρουν αλλά επειδή υπάρχουν άτομα που παλεύουν ακόμη με τη ζωή και γράφουν βιβλία όπως ο Γιάννης ο Αλμπάνης  στρατηγός που έφυγε από το στράτευμα έχει κάνει εδώ στον σταθμό τον πόλεμο τότε που έγινε γιατί αν δεν ερχόταν τα ζώα αυτά αν δεν μας έστελναν από κάτω 8.000 άλογα να τα πάρουν ο στρατός που υπηρετούσαν στα πυρομαχικά να τα πάνε στο 731 υψόμετρο θα μας είχαν καταλάβει οι Ιταλοί εδώ δίχως πόλεμο τίποτα αλλά εμείς τότε γιατί αυτά μου τα έλεγε ο πατέρας μου αν δεν ήταν τα άλογα θα μας είχαν σκοτώσει.

[28:52] Σ.Ν. Πως βοήθησαν δηλαδή εξηγήστε μας

[28:57] Κ.Θ. Κοίταξε, επειδή το τρένο τότε ερχόταν και τα βαγόνια που ερχόταν την ημέρα 5 τρένα με άλογα, με ζώα και εδώ ήταν το στρατόπεδα από την στρατιά που ήταν στα Τρίκαλα τα έπαιρναν τα άλογα και πήγαιναν στα σύνορα επάνω έπαιρναν πυρομαχικά, φόρτωναν και πήγαιναν γιατί δεν υπήρχαν αυτοκίνητα τότε και πήγαιναν όλα αυτά. Αυτοί που δούλευαν, που τάϊζαν την μηχανή ήταν εδώ Καλαμπακιώτες ένας Χριστογιαννούλας, Μωραΐτης τους έχουν γραμμένα τα ονόματα κάτω ήταν γύρω στα 6 άτομα που τάϊζαν τις μηχανές. Οι μηχανές ερχόταν, κατέβαζαν τα άλογα, έφευγαν πάλι κάτω γιατί ερχόταν άλλη μηχανή κάτω άλλη επάνω και έφεραν 8.000 άλογα στην Καλαμπάκα, τα οποί αυτά τα γράφει και ο Γιάννης ο Αλμπάνης έχει βγάλει ένα βιβλίο τα γράφει δεν ξέρω αν το έφερε εδώ (υπάρχει στη συλλογή της Βιβλιοθήκης Βιβλίο Γιάννης Αλμπάνης], αν το έχετε γιατί τα έχει γράψει όλα μέσα πως έγινε και πως φτάσαμε να είναι η Καλαμπάκα η δεύτερη και όχι μόνο η Καλαμπάκα και όλη η Ελλάδα. Όλα αυτά τα πράγματα να τα μάθουν και οι νέοι για να μπορέσουν να βάλουν λίγο μυαλό γιατί δεν βάζουν και οι νέοι μυαλό, γιατί σπουδάζουν πάνε κάπου, φεύγουν από εδώ και δεν γυρίζουν πίσω με τίποτα. Για αυτά σας λέω ότι περάσαμε τα χρόνια εκείνα τα περάσαμε όλοι οι Καλαμπακιώτες αυτοί που έμειναν, οι άλλοι έφυγαν σχεδόν λίγοι μείναμε ακόμη εδώ, πολλοί λίγοι. Οι άλλοι δεν ξέρουν την Καλαμπάκα αν πεις σ’ έναν που είναι Μιράϊ πέρα λέγεται όπως ερχόμαστε από τα Τρίκαλα όλη αυτή η πλαγιά προς τα επάνω λέγεται Μιράϊ συνορεύεται με την Αύρα [Η Αύρα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας της περιφερειακής ενότητας Τρικάλων και υπάγεται στον Δήμο Μετεώρων.] πέρα. Την Αύρα την άλλαξαν, την είπαν άλλο όνομα, η Θεόπετρα [ Η Θεόπετρα είναι χωριό, μέρος του δήμου Μετεώρων της Θεσσαλίας Το χωριό βρίσκεται 6 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Καλαμπάκας] ήταν Κουβέλτσι και την είπαν Θεόπετρα τα έχουν αλλάξει τα χωριά όλα. Σαν νέοι που είναι τώρα μερικοί δεν ενδιαφέρονται για τον τόπο μας καθόλου. Εγώ κάνω έναν αγώνα να μπορέσω αυτή τη γη να την απελευθερώσω για να μπορέσει ο νέος που έχει το κτήμα του γιατί τα παιδιά έχουν φύγει να μπορέσουμε να τους φέρουμε εδώ να πάμε την Καλαμπάκα μπροστά. Έτσι είναι η ζωή της Καλαμπάκας γιατί παλιά ζούσαν όλοι ήταν γεωργοί και κτηνοτρόφοι λίγοι ήταν που επιστήμονες που είχαν σπουδάσει πολλοί λίγοι και όλοι αυτοί βοηθούσαν τον τόπο μας. Σήμερα δεν βοηθάει κανένας κοιτάνε πως και πώς να την καταστρέψουν. Μετά εδώ έχουμε και τον Προφήτη Ηλία, ο οποίος είναι ένα μικρό δασάκι που δεν το προσέχουν αυτό έπρεπε να του κάνουν περίφραξη, να το καθαρίσουν μέσα να είναι καθαρό γιατί είδα στα Τρίκαλα πήγαινα για την Λάρισα με ένα φίλο μου και είδα τον Προφήτη Ηλία που έχουν στα Τρίκαλα λαμποκοπάει να λες τι είναι αυτό ρε παιδί μου

[33:35] Σ.Ν. Πότε δημιουργήθηκε αυτό το πάρκο; Είναι παλιό πάρκο;

[33:38] Κ.Θ. Αυτό είναι παλιό, αυτό έτσι το βρήκα εγώ ας πούμε από τα χρόνια που μεγάλωσα έτσι το έχω βρει αλλά δεν ενδιαφέρθηκε κανένας να το αξιοποιήσουμε

[33:54] Σ.Ν. Με ποια προοπτική δημιουργήθηκε το πάρκο για να γίνονται κάποιες εκδηλώσεις, πανηγύρια;

[34:02] Κ.Θ. Αυτό το μόνο που έγινε εκεί πέρα τώρα επί δημαρχία Καρχιμανίδη με το Leader [Το πρόγραμμα LEADER/CLLD (2023-2027) είναι ένα αναπτυξιακό εργαλείο της Ε.Ε. για την ενίσχυση αγροτικών περιοχών μέσω «εκ των κάτω» στρατηγικών (bottom-up), με συνολικό προϋπολογισμό 236 εκατ. €. Επικεντρώνεται σε ιδιωτικές επενδύσεις (τουρισμός, μεταποίηση, βιοτεχνία) με επιδοτήσεις έως 70%, στοχεύοντας στην τοπική ανάπτυξη, την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, με τοπικές προκηρύξεις να αναμένονται εντός του 2025] τότε που είχαν δώσει κάτι χρήματα έκανε ένα θέατρο, το οποίο τα καλοκαίρια δουλεύει και αυτό έκανε και το νοσοκομείο που έχουμε πέρα και αυτό καλό ήταν. Βρέθηκε ένας καλός ας πούμε, ο οποίος έκανε αρκετά έργα για τον τόπο μας. Για την αποχέτευση έφερε χρήματα δεν ήταν άτομο να φάει ας πούμε για την πάρτη του, έκανε πολλά πράγματα. Τώρα τούτοι εδώ μετά τον Καρχιμανίδη [πρώην Δήμαρχος του Δήμου Μετεώρων] που πέρασαν οι δήμαρχοι δεν τους ενδιαφέρει να κάνουν έργα

[35:03] Σ.Ν. Θυμάστε πότε κατασκευάστηκε το δίκτυο;

[35:10] Κ.Θ. Το δίκτυο; 1999

[35:14] Σ.Ν. Και το ρεύμα ποια εποχή ήρθε;

[35:15] Κ.Θ. Το ρεύμα ήρθε, ήταν είχαμε εργοστάσιο εδώ πέρα επί Γκέκα είχαμε ένα μικρό εργοστάσιο, το οποίο είχε μηχανή που έδινε ρεύμα υψηλής τάσης και μετά επί Παπαδόπουλου έγινε η επέκταση το δίκτυο της Καλαμπάκας με το τριφασικό ρεύμα. Πρωτύτερα δεν είχαμε δρόμους επί Παπαδόπουλου ήταν η ΜΟΜΑ [ Οι Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκροτήσεως (κοινώς γνωστή με το ακρωνύμιο ΜΟΜΑ) ήταν ελληνική στρατιωτική οργάνωση κατασκευαστικού χαρακτήρα η οποία ήταν ενεργή από το 1957 έως το 1992] είχε τα συνεργεία όλα και ανοίχτηκαν οι δρόμοι όλοι, σε όλα τα χωριά  πήγε ρεύμα και έτσι η Ελλάδα πήγε πιο μπροστά γιατί και αυτά τα είχα μπροστά μου τι γινόταν και τα θυμάμαι που βρέθηκαν μετά μερικοί που την ΜΟΜΑ την κατέστρεψαν και γι’ αυτό τώρα πνίγονται και τα χωριά επάνω και οι πόλεις, τα νερά που κατεβαίνουν δεν υπάρχουν έργα υποδομής και γι’ αυτό πνίγονται (αναφέρεται στην κακοκαιρία Ντάνιελ ξεκίνησε στις 4 Σεπτεμβρίου 2023 από το Ιόνιο πέλαγος, με επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλίας, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές και 17 νεκρούς.) ειδικά που λέμε πνίγηκαν οι Σοφάδες [Οι Σοφάδες είναι κωμόπολη και έδρα του Δήμου Σοφάδων της Περιφερειακής Ενότητας Καρδίτσας στην Περιφέρεια Θεσσαλίας] κάτω, το Κεραμίδι [Το Κεραμίδι βρίσκεται στα όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καρδίτσας και είναι κτισμένο στη συμβολή των ποταμών Ενιπέα και Πηνειού] , η Καρδίτσα και όλα αυτά γιατί εγκατάλειψαν αυτούς που ξεκίνησαν να έχουν μπροστά ήξεραν με τα μηχανήματα που έκαναν και δεν πνίγονταν ο κόσμος ενώ τώρα πνίγονται και εδώ επάνω στο Παλιοχώρι [Το Παλαιοχώρι Καλαμπάκας ή Κλεινοβού είναι χωριό στη Θεσσαλία και την Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων] που λέμε άφησαν τους δρόμους ακαθάριστους, έκλεισαν τα ρέματα και πνίγηκαν και φωνάζουν μετά γιατί πνίγονται γιατί δεν έχουμε υποδομές καλές και αν γίνεται ένα έργο που πρέπει να γίνει τα μισά λεφτά θα τα φάνε 5-10 άτομα και το έργο θα μείνει στη μέση από πολλές περιπτώσεις δεν πάμε μπροστά με τίποτα όλα τα θέματα πρέπει να τα δούμε ειδικά οι νέοι που αναλαμβάνουν έργα που είναι μέσα σε γραφεία πρέπει και αυτοί να μπορέσουν να πούνε 5 πράγματα σε άτομα τα οποία δεν έχουν σχέση με τα κοινά γιατί πρέπει να καταλαβαίνει κάποιος τι πρέπει να κάνουμε. Έχουμε εδώ το έργο εδώ και 10 χρόνια το νερό για σύνδεση και για 600.000 ευρώ να μην γίνονται οι συνδέσεις να πίνουμε νερό υγιές. Είναι πολλά πράγματα τα οποία δεν τα βάζουμε μπροστά αν τα βάζαμε θα ήμασταν πιο καλά και στην Καλαμπάκα μπορούν να γίνουν πολλά πράγματα να μπορέσουν να βοηθήσουν από έξω τουλάχιστον να κάνουν 2-3 εργοστάσια για να μείνει ο κόσμος στον τόπο μας να μπορέσουμε να εργαστούνε  υπάρχουν τρόποι, αρκετοί τρόποι υπάρχουν αλλά δεν έχουμε άτομα ικανά κοιτούν πως και πώς να κάνουν ζημιά σε οποιοδήποτε θέμα αν βλέπουν ένα έργο πάει μπροστά πάμε να το καταστρέψουμε.

[39:24] Σ.Ν. Σας ευχαριστούμε

[39:26] Κ.Θ. Και εγώ σας ευχαριστώ αυτά και πιο πολύ είναι τότε θυμάμαι με το κουκούλι και σήμερα μόνο στο Σουφλί επάνω βγάζουν μετάξι εδώ η περιοχή όλα τα κτήματα σας είπα ότι ήταν εκατομμύρια σκάμνιες (εννοεί μουριές) όχι χιλιάδες κάθε κτήμα θα είχε πάνω από 70-80 σκάμνιες όλα τα χαντακώματα που λέμε, είναι βρίσκονται μερικές ζούνε ακόμη γιατί ζούσε η Καλαμπάκα από το μετάξι και σήμερα δεν υπάρχει τίποτα κι αν δεν ήταν αυτά τα βράχια εδώ (εννοεί τα Μετέωρα) δεν θα υπήρχε η Καλαμπάκα.

[39:53] Σ.Ν. Σας ευχαριστούμε πολύ

[39:54] Κ.Θ. Εγώ σας ευχαριστώ κορίτσια και υγεία να έχουμε